Curt Herrmann

Berlińska elita uznała te drobne kropki za zamach na tradycję, ale on wiedział, że światło nie zna kompromisów

Gdy u progu XX wieku berlińskie salony zachwycały się ciężkim, akademickim malarstwem i pociemniałymi werniksami, Curt Herrmann postanowił przewietrzyć zduchotę niemieckich pracowni. Był wówczas uznanym artystą o ugruntowanej pozycji, cenionym portrecistą oraz wpływowym współtwórcą Secesji Berlińskiej. Zamiast jednak odcinać kupony od dotychczasowych sukcesów, dojrzały już malarz uległ zachwytowi paryską awangardą. Kiedy w jego ręce trafiły porywające kompozycje Paula Signaca i Henriego-Edmonda Crossa, Herrmann zamarł ze wzruszenia. Przyszłość sztuki nie należała do płaskich plam i utartych schematów, lecz do czystej fizyki światła i odważnej teorii koloru.

Decyzja o porzuceniu bezpiecznego stylu na rzecz francuskiego puentylizmu wywołała w Niemczech spore poruszenie. Krytycy zarzucali mu odejście od rodzimej tradycji na rzecz „obcej, naukowej metody”, a tradycjonaliści kręcili głowami nad płótnami pokrytymi tysiącami drobnych, czystych punktów farby. Herrmann pozostawał jednak głuchy na te utyskiwania. Zaintrygowany optycznym mieszaniem się barw w oku odbiorcy, zamienił swój pędzel w precyzyjne narzędzie do chwytania drgań gorącego powietrza, refleksów na wodzie i radosnej feerii barw kwitnących ogrodów.

Mecenas awangardy i cichy architekt niemieckiej nowoczesności

Jego rola w historii sztuki sięgała znacznie dalej niż krawędzie własnych sztalug. Jako człowiek znacznego majątku i wyrafinowanego gustu, Herrmann stał się prawdziwym łącznikiem między paryskim Montmartre a berlińską bohemą. To on sprowadzał do Niemiec pierwsze dzieła Paula Cézanne’a, Vincenta van Gogha czy Georges’a Seurata, ryzykując własne fundusze i reputację, by uczyć rodaków nowoczesnego patrzenia na obraz. W swoim prywatnym azylu – zamku Pretzfeld we Frankonii – stworzył wyjątkową przystań artystyczną, gdzie nowatorska teoria barw spotykała się z całkowitą swobodą wypowiedzi.

Prace Curta Herrmanna do dziś urzekają niezwykłą energią i stanowią dowód na to, że na prawdziwą rewolucję twórczą nigdy nie jest za późno. Jego świetliste pejzaże i tętniące życiem widoki rozedganego Berlina łączą rygor dywizjonizmu z poetycką wrażliwością, zapewniając mu trwałe miejsce wśród klasyków europejskiego modernizmu.

Źródła informacji wykorzystane przy opracowaniu:

• National Gallery of Art Curt Herrmann (1854–1929)
• Curt Herrmann