Paul Gauguin
( ilość produktów: 177 )
Eugène Henri Paul Gauguin (7.06.1848 - 8.05.1903) – malarz francuski. W 1888 przez dziewięć tygodni Gauguin mieszkał wraz z Vincentem van Goghiem w Arles w Prowansji. Pracowali tam w plenerze, spotykając się wieczorami, by porównywać swoje prace i dyskutować. Ich odmienne charaktery powodowały częste kłótnie. 23 grudnia, po kolejnej z nich, van Gogh zagroził przyjacielowi brzytwą, a następnie obciął sobie kawałek ucha. Po tej kłótni Gauguin powrócił do Paryża. W 1887 roku opuścił Francję i wyjechał na Martynikę, jednak zachorował na malarię, co zmusiło go do powrotu do kraju. Nie przestał jednak myśleć o odległych lądach. W 1891 zrujnowany, ale zafascynowany egzotyką wyruszył do Polinezji i po trwającej ponad 2 miesiące podróży osiedlił się na Tahiti, gdzie miał nadzieję uciec od cywilizacji i wszystkiego co sztuczne i konwencjonalne. Po jakimś czasie przeniósł się do Mataiea. Tam poznał Tehaʻamanę, młodszą od niego o 30 lat dziewczynę, z którą żył dwa lata na Tahiti. Została ona też jego modelką i pojawia się na wielu obrazach artysty (np. Faaturuma).
W Arles dwaj malarze próbowali widzieć świat na różne sposoby
Podczas wspólnego pobytu w Arles Gauguin i Vincent van Gogh spierali się o to, jak malować. Van Gogh często pracował przed motywem, Gauguin mocniej korzystał z pamięci i wyobraźni. Ich współpraca była krótka i napięta, ale pozwala zobaczyć, że postimpresjonizm nie był jednym stylem, lecz zbiorem różnych odpowiedzi na pytanie, czym może być obraz.
Późniejsze podróże Gauguina na Tahiti przyniosły słynne kompozycje, które należy oglądać również w kontekście kolonialnych relacji i europejskiego spojrzenia na wyspy Pacyfiku. Artysta tworzył tam własną wizję miejsca, nie neutralny dokument.
Kolor jako konstrukcja, nie tylko zapis widoku
Gauguin płaskimi plamami i wyrazistym konturem świadomie przekształcał obserwowaną rzeczywistość.
W Arlésiennes (Mistral) postacie i pejzaż Arles układają się w płaskie plamy koloru. Gauguin nie próbował odtworzyć widoku tak, jak zobaczyłby go przypadkowy przechodzień. Zależało mu na rytmie, który może zmienić zwyczajną scenę w znak.
Źródła informacji wykorzystane przy opracowaniu: