Berthe Morisot – Klatka

Co przedstawia „Klatka” Berthe Morisot?

Na pierwszym planie stoi okrągła klatka z kopulastym daszkiem i uchwytem u góry. W środku, na drążku, siedzą przytulone do siebie dwa małe ptaki. Klatka częściowo zasłania stojącą za nią porcelanową misę z czerwonymi, żółtymi i białymi kwiatami. Całość stoi na blacie, a tło jest jednolite i jasne.

To niewielki obraz w pionowym formacie, o wymiarach 50,5 na 38,1 cm. W przeciwieństwie do wielu jej znanych prac nie ma tu postaci, a tematem są same przedmioty i światło, które się na nich załamuje.

Jak Morisot namalowała „Klatkę”?

Muzeum w Waszyngtonie uznaje obraz za typowy dla dojrzałego stylu Morisot. Około 1880 roku artystka, podobnie jak Édouard Manet i Eva Gonzalès, zaczęła malować na płótnie niezagruntowanym. Wyraźny splot takiej tkaniny wpływał na pociągnięcia pędzla, które stały się luźniejsze i bardziej szkicowe.

Paleta jest ograniczona, przeważają brązy, biele i zielenie. Tło zbudowane jest z krótkich, urywanych pociągnięć, które wyglądają na nieukończone. Według opisu muzealnego Morisot nadała obrazowi swobodny wygląd akwareli, choć to obraz olejny.

Czy klatka na obrazie jest symbolem?

W popularnych tekstach o tym obrazie często pojawia się odczytanie klatki jako metafory sytuacji kobiet w XIX wieku. Muzeum, które przechowuje obraz, nie przedstawia jednak takiej interpretacji. Opisuje „Klatkę” jako studium zestawionych form, w którym pełne bryły kontrastują z pustą przestrzenią.

W praktyce widać to w kompozycji: ażurowe pręty klatki pozwalają zobaczyć ptaki i kwiaty za nimi, a jednocześnie dzielą obraz na rytm pionowych linii. Dlatego bezpieczniej czytać obraz jako ćwiczenie z formy, światła i koloru niż jako ukrytą opowieść.

Gdzie można zobaczyć oryginał?

Obraz należy do National Museum of Women in the Arts w Waszyngtonie. Trafił tam jako dar Wallace'a i Wilhelminy Holladayów. Muzeum gromadzi prace kobiet artystek, a „Klatka” jest jednym z obrazów Morisot w jego zbiorach.