Ogata Korin – 36 poetów

Kim było trzydziestu sześciu nieśmiertelnych poetów?

To grupa japońskich poetów z okresów Asuka, Nara i Heian, którą Fujiwara no Kintō wybrał jako wzór poetyckiego mistrzostwa. Należą do niej m.in. Kakinomoto no Hitomaro, Ki no Tsurayuki i poetka Ono no Komachi. Najstarszy zachowany zbiór wierszy całej trzydziestki szóstki pochodzi z 1113 roku.

Wyobrażone portrety tych poetów były popularnym tematem malarstwa, a później także drzeworytów. Często wieszano je w świątyniach. W okresie Kamakura przedstawiano ich często na zwojach, a w okresie Edo także na parawanach.

Co widać na parawanie Kōrina?

Kōrin zgromadził wszystkich poetów w ciasnej przestrzeni, jednego obok drugiego, tak że tworzą jedną gromadę. Metropolitan Museum of Art opisuje tę kompozycję jako pełną indywidualności i ruchu. Poeci siedzą lub półleżą w szerokich szatach, mężczyźni w czarnych nakryciach głowy, poetki z długimi rozpuszczonymi włosami. Część z nich rozmawia, inni się zamyślili, ktoś się uśmiecha.

Postacie są namalowane farbami na papierze pokrytym płatkami złota. Parawan ma wymiary 165,5 × 184,0 cm. Kolory szat, od czerni i bieli po zieleń, błękit i czerwień, układają się w rytmiczną mozaikę na złotym tle.

Dlaczego tę kompozycję tak często kopiowano?

Według Metropolitan Museum of Art dwuskrzydłowy portret zbiorowy poetów należy do najczęściej kopiowanych dzieł Kōrina. Na ten sam temat malowali później inni artyści związani z tradycją Rinpa. W zbiorach Met jest na przykład parawan „The Thirty-six Poetic Immortals” Ikedy Kosona (1803–1868), ucznia Sakaia Hōitsu, z połowy XIX wieku. To inne dzieło niż parawan Kōrina, choć bywa z nim mylone.

Sama nazwa szkoły Rinpa pochodzi od Kōrina. Termin powstał w okresie Meiji i znaczy po prostu „szkoła [Kō]rina”. Kōrin urodził się w Kioto w zamożnej rodzinie kupieckiej, której firma Karigane-ya obsługiwała arystokratki z miasta.

Gdzie można zobaczyć oryginał?

Parawan należy do Menard Art Museum w Komaki w prefekturze Aichi. Muzeum otworzyli w 1987 roku właściciele firmy kosmetycznej Nippon Menard. Zbiera ono zarówno malarstwo japońskie, jak i zachodnie, m.in. prace Maneta i van Gogha.