Gustave Caillebotte – Równina Gennevilliers, żółte pola

Gdzie leży równina Gennevilliers?

Równina Gennevilliers rozciąga się nad Sekwaną, naprzeciwko Argenteuil, około pół godziny pociągiem od Paryża. W 1881 roku Caillebotte kupił tu razem z bratem Martialem posiadłość z domem w Petit-Gennevilliers. Według National Gallery of Victoria przyciągnęła go szeroka w tym miejscu rzeka, wygodna do żeglowania. Caillebotte pływał tu już od 1876 roku, a w 1886 roku założył własną firmę budującą łodzie.

Pola na równinie leżały tuż przy rzece. Nawadniano je ściekami z Paryża, dzięki czemu dawały obfite i kolorowe zbiory warzyw. Właśnie te uprawy, sąsiadujące z posiadłością malarza, stały się tematem obrazu.

Co przedstawia obraz?

Prawie cały dolny pas płótna wypełnia płaskie pole w odcieniach żółci i zieleni. Na obrazie nie ma ludzi. Na horyzoncie, mniej więcej na dwóch trzecich wysokości obrazu, stoją rozproszone domy z czerwonymi dachami i pas zieleni. Nad nimi rozciąga się jasne, lekko zamglone niebo.

Kurator NGV Ted Gott zwraca uwagę na sposób malowania. Caillebotte kładł farbę grubymi pociągnięciami, w kremowych odcieniach różu, żółci, błękitu i zieleni. Miejscami farba wygląda tak, jakby była wyciśnięta prosto z tuby. To właśnie warstwy koloru, a nie postacie, nadają obrazowi ruch i życie.

Dlaczego ten pejzaż uznaje się za nowatorski?

Obraz należy do grupy sześciu radykalnie uproszczonych pejzaży, które Caillebotte namalował w 1884 roku. Wszystkie przedstawiają równinę Gennevilliers. Malarz zredukował widok do kilku poziomych pasów: pola, linii zabudowy i nieba.

Ted Gott porównuje te prace z „Równiną Gennevilliers” Claude'a Moneta z 1877 roku. Obraz Moneta wypada przy nich jak dość konwencjonalna winieta pejzażowa. Gott przywołuje też Kirka Varnedoe'a, który pisał o klasycznym wyczuciu porządku i struktury w tych kompozycjach.

Gdzie można zobaczyć oryginał?

Obraz ma 65,5 na 81,5 cm. National Gallery of Victoria w Melbourne kupiła go w 2011 roku z funduszu Felton Bequest (nr 2011.289). Pokrewny pejzaż o tym samym tytule, również z 1884 roku, ma Wallraf-Richartz-Museum w Kolonii. Ani jeden, ani drugi obraz nie należy do Musée d'Orsay.