William Blake zaprojektował „Nabuchodonozora” w 1795 roku, a egzemplarz z Tate wydrukował i wykończył około 1805 roku. Barwny druk uzupełniony tuszem i akwarelą przedstawia biblijnego króla Babilonu, który w szaleństwie pełza nago na czworakach. Oryginał należy do Tate w Londynie.
William Blake (1757–1827), Nabuchodonozor (1795–ok. 1805) · Tate, Londyn.
Jaką historię biblijną ilustruje obraz?
Blake zilustrował 4. rozdział Księgi Daniela, wersety 31–33. Król Nabuchodonozor zostaje ukarany za pychę: traci rozum, zostaje wypędzony spośród ludzi i żyje jak dzikie zwierzę. Je trawę jak woły, jego włosy rosną jak pióra orła, a paznokcie jak ptasie szpony. Tate podkreśla, że to kara za nadmierną dumę.
Ciemne, poskręcane kształty za postacią przypominają potężne korzenie. Według katalogu Tate mogło je podsunąć wielkie drzewo ze snu Nabuchodonozora, opisane wcześniej w tym samym rozdziale, zwłaszcza pień z korzeniami, który miał pozostać po ścięciu drzewa. Te formy nadają obrazowi przytłaczający, materialny charakter.
Technikabarwny druk, tusz i akwarela na papierze, 54,3 × 72,5 cm
Gdzie jest oryginałTate, Londyn
Co widać na obrazie i jak powstał?
Nagi król pełza na czworakach w stronę widza. Ma długie, splątane włosy i rudą brodę sięgającą ziemi. Szeroko otwarte oczy nadają twarzy wyraz lęku. Tło wypełnia ciemny, sklepiony kształt, na którym rysują się poskręcane korzenie.
Obraz należy do serii dwunastu Wielkich Barwnych Druków (Large Colour Prints), rozpoczętej w 1795 roku. Blake malował kompozycję na tekturze i odbijał ją w prasie na zwilżonym papierze. Potem razem z żoną Catherine wykańczał odbitki tuszem i akwarelą. Egzemplarz z Tate jest sygnowany datą 1795 i monogramem, ale papier ma znak wodny z 1804 roku.
Pozę Blake zaczerpnął prawdopodobnie z miedziorytu Albrechta Dürera „Pokuta świętego Jana Chryzostoma”, którego święty wzorował swoją pokutę na szaleństwie Nabuchodonozora. Wcześniej, około 1790–1793 roku, Blake umieścił podobną postać w mniejszej skali w książce „The Marriage of Heaven and Hell”. Tam król nosi jeszcze koronę, a podpis brzmi: „One Law for the Lion and Ox is Oppression”.
Co łączy „Nabuchodonozora” z „Newtonem”?
Według katalogu Tate oba obrazy zostały zapewne pomyślane jako para. Dostarczono je Thomasowi Buttsowi tego samego dnia, 7 września 1805 roku. Historyk sztuki Anthony Blunt zaproponował, by widzieć w Nabuchodonozorze niewolnika zmysłów, a w Newtonie niewolnika rozumu. David Erdman łączył króla z Urizenem, postacią z mitologii Blake'a, i odczytywał obraz jako rozum, który traci rozum.
Ile jest odbitek i gdzie je zobaczyć?
Znane są trzy egzemplarze: w Tate w Londynie, w Minneapolis Institute of Art i w Museum of Fine Arts w Bostonie. Mógł istnieć także czwarty, wzmiankowany około 1880 roku, ale jego istnienie nie jest pewne. Egzemplarz z Tate pozostał w rodzinie Buttsów do 1906 roku, gdy przez galerię Carfax kupił go W. Graham Robertson. W 1939 roku Robertson podarował go Tate. Arkusz ma wymiary 54,3 × 72,5 cm.
Obraz ceniono już w XIX wieku. Rossetti, jeden z pierwszych katalogujących dzieła Blake'a, określił go jako „znakomitą, dziką koncepcję”. Postać Nabuchodonozora zainspirowała też fragment poematu Jamesa Thomsona „The City of Dreadful Night”.
W zbiorach Tate w Londynie. Pozostałe dwa znane egzemplarze należą do Minneapolis Institute of Art i Museum of Fine Arts w Bostonie.
Kiedy powstał „Nabuchodonozor”?
Blake zaprojektował go i datował na 1795 rok. Egzemplarz z Tate wydrukował na papierze z 1804 roku i dostarczył Thomasowi Buttsowi we wrześniu 1805 roku.
Jaką techniką wykonano obraz?
To barwny druk z pomalowanej tektury, wykończony ręcznie tuszem i akwarelą. Arkusz z Tate ma wymiary 54,3 × 72,5 cm.
Produkty z obrazem „Nabuchodonozor”
Reprodukcję obrazu drukujemy na zamówienie w naszej firmie w Wołominie – większość produktów także szyjemy. Poniżej wybrane z nich.
