William Blake – Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce
Romantyzm · Londyn, ok. 1803–1805
Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce – The Great Red Dragon and the Woman Clothed with the Sun (Rev. 12: 1-4) (ok. 1803–1805)
William Blake namalował akwarelę „Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce” około 1803–1805 roku. To ilustracja do 12. rozdziału Apokalipsy świętego Jana: ogromny smok, widziany od tyłu, rozpościera skrzydła nad kobietą otoczoną blaskiem słońca. Oryginał należy do Brooklyn Museum w Nowym Jorku.
William Blake (1757–1827), Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce (ok. 1803–1805) · Brooklyn Museum, Nowy Jork.
Dla kogo Blake namalował smoka?
Akwarela powstała na zamówienie Thomasa Buttsa, mecenasa Blake'a. Butts zamówił u artysty serię ponad stu obrazów ilustrujących księgi Biblii. Blake wykonywał je przez kilka lat na początku XIX wieku.
Do tej serii należą cztery obrazy z wielkim czerwonym smokiem. Brooklyn Museum datuje swój egzemplarz na około 1803–1805 rok. Inne źródła podają dla całej grupy lata 1805–1810. Pozostałe sceny ze smokiem są w innych zbiorach, m.in. w National Gallery of Art w Waszyngtonie. Jeden z waszyngtońskich obrazów przedstawia tę samą scenę z niewiastą, ale z innego punktu widzenia i z inaczej ustawionymi postaciami.
ArtystaWilliam Blake (1757–1827)
DziełoWielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce (ok. 1803–1805) The Great Red Dragon and the Woman Clothed with the Sun (Rev. 12: 1-4)
Technikaczarny tusz i akwarela na papierze, 43,7 × 34,8 cm
Gdzie jest oryginałBrooklyn Museum, Nowy Jork
Jaką scenę z Apokalipsy przedstawia obraz?
Blake zilustrował początek 12. rozdziału Apokalipsy. Pojawia się w nim niewiasta obleczona w słońce, z księżycem pod stopami i koroną z dwunastu gwiazd na głowie. Przed nią staje wielki czerwony smok, który chce pożreć jej dziecko zaraz po narodzeniu. Jego ogon zmiata z nieba trzecią część gwiazd. Brooklyn Museum wyjaśnia, że smok jest tu utożsamiany z szatanem.
Na arkuszu zapisano fragmenty tego tekstu: nad obrazem i pod nim są cytaty z angielskiego przekładu Biblii oraz odsyłacz do 12. rozdziału. W prawym dolnym rogu widnieje monogram artysty z dopiskiem „WB inv”.
Co widać na akwareli?
Smok zajmuje prawie cały arkusz. Stoi tyłem do widza, z szeroko rozpostartymi skrzydłami, rogatą głową i długim ogonem, który opada między jego nogami. Pod nim leży kobieta o złotych włosach, otoczona słonecznym blaskiem. U jej stóp widać sierp księżyca i gwiazdy.
Według Brooklyn Museum to jedyny z czterech obrazów ze smokiem, w którym kompozycję zdominowały plecy bestii. Muzeum zwraca też uwagę, że Blake zapożyczył układ z ilustracji książkowej z 1791 roku, którą sam rytował według projektu Henry'ego Fuseliego. Technika to czarny tusz i akwarela na papierze, na delikatnym szkicu ołówkiem i rytych liniach.
Skąd znamy ten obraz i gdzie go zobaczyć?
Akwarelę przekazał Brooklyn Museum William Augustus White. Ma wymiary 43,7 × 34,8 cm. Akwarela jest wrażliwa na światło, dlatego muzeum przechowuje ją zwykle w magazynie, a nie na stałej ekspozycji.
Szeroka publiczność poznała obraz dzięki powieści Thomasa Harrisa „Czerwony smok” z 1981 roku i jej ekranizacji z 2002 roku. Bohater powieści ma ten obraz wytatuowany na plecach i w finale jedzie do Brooklyn Museum, gdzie zjada oryginał, próbując uwolnić się od własnych urojeń. To wyłącznie fikcja literacka.
Oryginał
Gdzie zobaczyć obraz „Wielki czerwony smok i niewiasta obleczona w słońce”?
