William Blake zaprojektował „Newtona” w 1795 roku, a egzemplarz z Tate wydrukował i wykończył około 1805 roku. To barwny druk uzupełniony tuszem i akwarelą, przedstawiający nagiego Isaaca Newtona, który na skale porośniętej koralowcami i porostami kreśli cyrklem figurę na zwoju. Oryginał należy do Tate w Londynie.
William Blake (1757–1827), Newton (1795–ok. 1805) · Tate, Londyn.
Jak powstał „Newton” Blake'a?
„Newton” należy do serii dwunastu tak zwanych Wielkich Barwnych Druków (Large Colour Prints), które Blake tworzył w latach 1795–1805. Do tej samej serii należy m.in. „Nabuchodonozor”. W prawym dolnym rogu egzemplarza z Tate widnieje data 1795 i monogram artysty, a pod kompozycją napis „Newton”. Papier ma jednak znak wodny z 1804 roku, więc tę odbitkę wykonano później.
Technika była eksperymentalna. Tate opisuje ją jako połączenie druku, rysunku i malarstwa. Blake malował kompozycję na tekturze, a potem odbijał ją w prasie na zwilżonym papierze. Następnie artysta i jego żona Catherine uzupełniali odbitki tuszem i akwarelą. Znane są tylko dwa egzemplarze „Newtona”. Drugi, prawdopodobnie wcześniejszy, z około 1795 roku, należy do Kościoła luterańskiego w Ameryce i jest przechowywany w posiadłości Glen Foerd w Filadelfii.
ArtystaWilliam Blake (1757–1827)
DziełoNewton (1795–ok. 1805)
Technikabarwny druk, tusz i akwarela na papierze, 46 × 60 cm
Gdzie jest oryginałTate, Londyn
Co przedstawia obraz?
Newton jest pokazany jako nagi, muskularny młodzieniec. Siedzi na skale pokrytej kolorowymi koralowcami i porostami i wydaje się, że jest pod wodą. Pochyla się nad zwojem rozłożonym na ziemi i mierzy cyrklem narysowany na nim diagram. Tło jest ciemne, granatowo-zielone.
Według katalogu Tate postać Newtona wiąże się z Abiaszem, jednym z przodków Chrystusa namalowanych przez Michała Anioła w lunetach Kaplicy Sykstyńskiej. Blake kopiował tę postać około 1785 roku z ryciny. Kompozycja rozwija też motyw z jego wcześniejszej książeczki „There is No Natural Religion” (ok. 1788), na której starzec kreśli cyrklem na ziemi. Z tego samego motywu wyrósł „Przedwieczny” (The Ancient of Days) z 1794 roku, gdzie Urizen trzyma podobny cyrkiel.
Co Blake myślał o Newtonie?
Tate opisuje obraz jako satyrę na XVII-wiecznego uczonego. Blake uważał, że naukowe podejście Newtona upraszcza świat. Na obrazie Newton jest tak pochłonięty obliczeniami, że nie widzi otaczającego go świata. Woda, w której zdaje się siedzieć, bywa odczytywana jako symbol materializmu.
Blake był przeciwnikiem oświecenia. Napisał: „Sztuka jest Drzewem Życia. Nauka jest Drzewem Śmierci”. Swojemu „poczwórnemu widzeniu” przeciwstawiał „pojedyncze widzenie” Newtona, a jego optykę, czyli teorię światła i barw, krytykował szczególnie ostro. Newtona umieszczał obok Francisa Bacona i Johna Locke'a w swoistej „piekielnej trójcy” myślicieli.
Losy obrazu i gdzie go zobaczyć
Egzemplarz z Tate kupił mecenas Blake'a Thomas Butts. W rachunku z 3 marca 1806 roku odnotowano, że obraz dostarczono mu 7 września 1805 roku, razem z „Nabuchodonozorem”, który był prawdopodobnie jego parą. Praca pozostała w rodzinie Buttsów do 1905 roku, gdy kupił ją kolekcjoner W. Graham Robertson. W 1939 roku podarował ją Tate. Odbitka ma wymiary 46 × 60 cm.
Obraz zainspirował rzeźbiarza Eduarda Paolozziego. Jego rzeźba z brązu „Newton, after William Blake”, datowana na 1995 rok, stoi na dziedzińcu British Library w Londynie.
W zbiorach Tate w Londynie. Odbitkę podarował galerii W. Graham Robertson w 1939 roku.
Kiedy powstał „Newton”?
Blake zaprojektował go i datował na 1795 rok. Egzemplarz z Tate wydrukował na papierze ze znakiem wodnym z 1804 roku i dostarczył Thomasowi Buttsowi we wrześniu 1805 roku.
Jaką techniką wykonano „Newtona”?
To barwny druk z pomalowanej tektury, wykończony ręcznie tuszem i akwarelą. Odbitka z Tate ma wymiary 46 × 60 cm.
Produkty z obrazem „Newton”
Reprodukcję obrazu drukujemy na zamówienie w naszej firmie w Wołominie – większość produktów także szyjemy. Poniżej wybrane z nich.
