Utopijny Raj i Narodziny Fowizmu · Barnes Foundation, Henri Matisse i Radość Życia
Radość życia (1905–1906)
Płonące złotem, oranżem i szkarłatem, monumentalne i zmysłowe płótno „Radość życia” (Le bonheur de vivre) Henriego Matisse’a to jedno z najbardziej przełomowych i programowych dzieł w historii malarstwa światowego. Wystawione na Salonie Niezależnych w 1906 roku dzieło ukazuje arkadyjską, mityczną krainę szczęścia, w której nagie postacie ludzkie oddają się miłości, muzyce, tańcowi i słodkiemu lenistwu w cieniu rajskiego gaju. Matisse z bezprecedensową odwagą zerwał z tradycyjnymi zasadami perspektywy i naturalizmu barwnego: drzewa płoną czerwienią i żółcią, cienie mienią się fioletem, a ciała otacza płynny, zmysłowy kontur arabeski. Obraz zaszokował ówczesny Paryż, stając się manifestem fowizmu i bezpośrednią inspiracją dla kubistycznej rewolucji Pabla Picassa.
Henri Matisse, Radość życia (Le bonheur de vivre) (1905–1906) · Zbiory: Barnes Foundation (Filadelfia, USA).
Wielki skandal na Salonie Niezależnych 1906 roku
Prezentacja „Radości życia” wywołała w Paryżu burzę; publiczność wyśmiewała jaskrawe barwy i uproszczone postacie.
Młody Pablo Picasso był tak zafascynowany i sprowokowany obrazem Matisse’a, że w odpowiedzi namalował „Panny z Awinionu”.
Obraz został zakupiony przez słynne rodzeństwo amerykańskich kolekcjonerów Leo i Gertrude Steinów za zawrotną kwotę.
Matisse nawiązał do mitu o złotym wieku ludzkości, czerpiąc z poezji Mallarmégo oraz sielanek Wergiliusza.
Dzieło ze zbiorów Barnes Foundation w Filadelfii jest dziś uznawane za jeden z absolutnych filarów nowoczesnej sztuki.
Jego optymistyczne, zmysłowe przesłanie pozostaje niezmiennie aktualne i zachwycające.
MalarzHenri Matisse (1869–1954)
Dzieło i technikaRadość życia (Le bonheur de vivre) (ok. 1905–1947) Olej na płótnie / Gwasz wycinany
Kolekcja muzealnaMusée Matisse w Nicei Nicea / Paryż, Francja
Polska manufakturaSzyjemy Sztukę (Polska Manufaktura)
Płomienne pnie drzew, korowód tancerzy i zmysłowa linia
Rozpalona, złocistożółta polana na pierwszym planie stanowi słoneczną scenę dla odpoczywających par i grajków.
W głębi widoczny jest mały, wirujący krąg tancerzy – bezpośredni prototyp późniejszego wielkiego „Tańca” z 1910 roku.
Pnie drzew w odcieniach cynobru, purpury i fioletu tworzą rytmiczną, organiczną bramę otwierającą się na morze.
Płynne, falujące kontury ciał nawiązują do secesyjnej arabeski i zmysłowej płynności linii japońskich drzeworytów.
