Płacząca kobieta – Femme en pleurs (Weeping Woman) (1937)
Pablo Picasso namalował „Płaczącą kobietę” 26 października 1937 roku, kilka miesięcy po ukończeniu „Guerniki”. Obraz przedstawia kobietę w czerwonym kapeluszu, która przyciska chusteczkę do zapłakanej twarzy rozbitej na ostre, kolorowe płaszczyzny. Ta wersja należy do kolekcji Tate w Wielkiej Brytanii.
Pablo Picasso (1881–1973), Płacząca kobieta (1937) · Tate, Wielka Brytania.
Jaki związek ma „Płacząca kobieta” z „Guerniką”?
26 kwietnia 1937 roku zbombardowano baskijskie miasto Guernica. Picasso odpowiedział na to wielkim obrazem „Guernica”, a potem serią prac z płaczącymi kobietami. Motyw żałoby kontynuuje postać krzyczącej matki z martwym dzieckiem z „Guerniki”.
Pierwsze studium płaczącej kobiety Picasso przygotował jeszcze w trakcie pracy nad „Guerniką”, ale ostatecznie nie umieścił go w obrazie. Wersja z Tate jest najbardziej rozbudowana z całej serii.
ArtystaPablo Picasso (1881–1973)
DziełoPłacząca kobieta (1937) Femme en pleurs
Technikaolej na płótnie, 61 × 50 cm
Gdzie jest oryginałTate, Wielka Brytania
Kto pozował do „Płaczącej kobiety”?
Modelką była Dora Maar, fotografka związana z surrealistami. Picasso poznał ją zimą 1935 roku. Od jesieni 1936 do wiosny 1937 roku była jego główną modelką, a jego partnerką pozostała do 1945 roku.
Françoise Gilot w książce „Życie z Picassem” (1964) przytacza jego słowa: „Dla mnie ona jest płaczącą kobietą”.
Co widać na obrazie?
Kobieta ma na głowie czerwony kapelusz z niebieskim kwiatem. Twarz pokazana jest jednocześnie z przodu i z profilu, pocięta na płaszczyzny żółci, zieleni, bieli i fioletu. Z oczu spływają łzy, a zęby zaciskają się na białej chusteczce.
Jasne, intensywne barwy kłócą się z tematem rozpaczy. Roland Penrose, przyjaciel artysty i pierwszy właściciel obrazu, nazwał ten dobór kolorów bardzo niepokojącym. Krytyk Jonathan Jones zwrócił uwagę na kwiat na kapeluszu i ucho przypominające ptaka pijącego łzę, odczytując je jako możliwy znak nowego życia.
Obraz jest namalowany farbą olejną na płótnie, ma wymiary 61 × 50 cm i sygnaturę „Picasso 37”.
Jak obraz trafił do Tate i ile jest wersji?
Picasso sprzedał obraz Rolandowi Penrose'owi 9 lub 10 listopada 1937 roku, zaledwie dwa tygodnie po jego namalowaniu. W 1963 roku Penrose przekazał go synowi Antony'emu. W 1969 roku obraz został skradziony, ale go odzyskano. Później trafił do Tate jako długoterminowy depozyt, a w 1987 roku państwo brytyjskie przyjęło go w zamian za podatek i włączyło do kolekcji Tate.
Picasso namalował kilka wersji tego tematu. Jedną, datowaną na 18 października 1937 roku, ma National Gallery of Victoria w Melbourne, inną Musée Picasso w Paryżu. Los Angeles County Museum of Art ma „Płaczącą kobietę z chusteczką” z czerwca 1937 roku.
Gdzie można zobaczyć oryginał „Płaczącej kobiety”?
Najbardziej znana wersja, z 26 października 1937 roku, należy do kolekcji Tate w Wielkiej Brytanii. Inne wersje mają m.in. National Gallery of Victoria w Melbourne i Musée Picasso w Paryżu.
Kto jest kobietą na obrazie?
Modelką była Dora Maar, fotografka związana z surrealistami i partnerka Picassa do 1945 roku.
Jaką techniką namalowano „Płaczącą kobietę”?
To obraz olejny na płótnie o wymiarach 61 × 50 cm, sygnowany „Picasso 37”.
Produkty z obrazem „Płacząca kobieta”
Reprodukcję obrazu drukujemy na zamówienie w naszej firmie w Wołominie – większość produktów także szyjemy. Poniżej wybrane z nich.
