Pijący (według Daumiera) – The Drinkers (after Daumier) (1890)
Vincent van Gogh namalował „Pijących” około lutego 1890 roku w zakładzie Saint-Paul-de-Mausole w Saint-Rémy-de-Provence. Obraz jest kolorową, malarską wersją drzeworytu według Honoré Daumiera i pokazuje czterech pijących w różnym wieku, od dziecka po starca. Oryginał należy do Art Institute of Chicago.
Vincent van Gogh (1853–1890), Pijący (według Daumiera) (1890) · Art Institute of Chicago, Chicago.
Dlaczego van Gogh kopiował innych artystów?
Zimą 1889 i 1890 roku van Gogh przebywał w zakładzie dla chorych psychicznie w Saint-Rémy. Z powodu zimna nie mógł malować w plenerze, nie miał modeli i miał mniej swobody niż wcześniej. Głównym zajęciem stało się dla niego malowanie własnych wersji dzieł, które cenił.
Art Institute of Chicago podkreśla, że takie kopie zwalniały go z wymyślania kompozycji. Mógł się skupić na interpretacji, czyli na kolorze i sposobie kładzenia farby. Najwięcej takich prac, bo aż dwadzieścia jeden, powstało według Jean-François Milleta. Van Gogh malował też według Delacroix, Rembrandta i Gustave'a Doré. Sam podkreślał, że nie chodzi o zwykłe kopiowanie.
ArtystaVincent van Gogh (1853–1890)
DziełoPijący (według Daumiera) (1890) The Drinkers (after Daumier)
Technikaolej na płótnie, 59,4 × 73,4 cm
Gdzie jest oryginałArt Institute of Chicago, Chicago
Jaki obraz Daumiera był wzorem?
Wzorem był drzeworyt według rysunku Honoré Daumiera, opublikowany 25 października 1862 roku w ilustrowanym tygodniku „Le Monde illustré”. Ukazał się pod tytułem „Physiologie du buveur, les quatre âges”, czyli „Fizjologia pijącego, cztery wieki”. To satyra na tradycyjny motyw czterech okresów ludzkiego życia.
Według Art Institute of Chicago przesadnie zarysowane postacie oddają jego typowy humor, a zarazem smutne przesłanie o skutkach alkoholizmu. Van Gogh przeniósł czarno-białą grafikę na płótno i nadał jej własny kolor.
Co przedstawia obraz?
Przy zielonym stole stoją trzej mężczyźni w różnym wieku. Starszy w cylindrze pije z kubka po lewej, mężczyzna w średnim wieku pośrodku, a młody w czerwonej czapce po prawej. Obok stołu siedzi małe dziecko, które także pije z kubka. Na stole stoi zielony dzban.
Scena rozgrywa się pod gołym niebem, a nie w karczmie. W tle widać zielone pole, zabudowania i fabryczne kominy, a nad nimi niebo z kłębiącymi się chmurami, malowane krótkimi pociągnięciami pędzla. Art Institute of Chicago zwraca uwagę, że zielonkawa tonacja obrazu może nawiązywać do absyntu, słynnego wówczas mocnego alkoholu. W liście do Thea van Gogh przyznał, że ta praca i „Spacer więźniów” według Doré sprawiły mu sporo trudności.
Jak obraz trafił do Chicago?
Van Gogh wysłał obraz bratu Theo. Około 1890 lub 1891 roku płótno trafiło do malarza Émile'a Bernarda, przyjaciela van Gogha. W 1899 roku matka Bernarda przekazała je marszandowi Ambroise'owi Vollardowi. W 1905 roku obraz pokazano w Paryżu na retrospektywie van Gogha w ramach Salonu Niezależnych.
Później należał m.in. do wiedeńskiego kolekcjonera Carla Reininghausa. Przed 1933 rokiem kupił go Joseph Winterbotham z Burlington w stanie Vermont, a w 1953 roku przekazał go Art Institute of Chicago. Obraz należy do kolekcji Winterbothama, która liczy trzydzieści pięć dzieł.
