Gustav Klimt malował „Węże wodne II” (niem. „Wasserschlangen II”) w latach 1904–1907. Obraz przedstawia unoszące się w wodzie kobiece postaci o długich rudych włosach, otoczone złotymi i wielobarwnymi ornamentami. Należy do kolekcji prywatnej i rzadko jest pokazywany publicznie.
Gustav Klimt (1862–1918), Węże wodne II (1904–1907) · kolekcja prywatna.
Skąd wziął się temat wodnych nimf?
Klimt wielokrotnie wracał do motywu kobiecych postaci w wodzie. Według Wikipedii „Węże wodne II” zamykają serię prac z wodnymi nimfami, do której należą m.in. „Płynąca woda” (1898), „Złote rybki” (1902) i „Węże wodne I” (1904). Druga wersja powstawała przez kilka lat, od 1904 do 1907 roku, w okresie, w którym Klimt często używał w obrazach złota.
Pierwszą właścicielką obrazu była wiedeńska kolekcjonerka Jenny Steiner. W niektórych opisach, np. w Wikidata, niemiecki tytuł jest uzupełniony słowem „Freundinnen”, czyli „Przyjaciółki”.
ArtystaGustav Klimt (1862–1918)
DziełoWęże wodne II (1904–1907) Wasserschlangen II
Technikaolej na płótnie, 80 × 145 cm
Gdzie jest oryginałkolekcja prywatna
Co przedstawia obraz?
Płótno ma format wydłużonego poziomego prostokąta. Na pierwszym planie leżą dwie nagie kobiece postaci, rozciągnięte poziomo jak w nurcie wody. Ich długie, rudozłote włosy rozsypują się w prawej części obrazu i są ozdobione drobnymi kwiatami. W prawym górnym rogu widać jeszcze dwie głowy kobiet, a nad nimi głowę stworzenia przypominającego rybę.
Jasne ciała kontrastują z pasami gęstego ornamentu: czerwonymi, złotymi i wielobarwnymi, pełnymi kwiatów, kółek i gwiazdek. Obraz namalowano olejem na płótnie o wymiarach 80 × 145 cm.
Część badaczy odczytuje obraz jako pochwałę zmysłowości kobiecego ciała, a niektórzy także jako zawoalowane przedstawienie miłości między kobietami. To interpretacje, a nie wyjaśnienie pozostawione przez Klimta.
Jakie są losy obrazu po 1938 roku?
Jenny Steiner była Żydówką. Po przyłączeniu Austrii do III Rzeszy w 1938 roku musiała uciekać z Wiednia, a obraz zagrabili naziści. Trafił do austriackiego reżysera filmowego Gustava Ucicky'ego. Kurator Belwederu Markus Fellinger opisuje go jako nieślubnego syna Klimta. Po wojnie obraz pozostał w jego mieszkaniu w Wiedniu, a po jego śmierci w 1961 roku u wdowy, Ursuli Ucicky.
Na początku lat 2010. Ursula Ucicky zawarła ugodę ze spadkobiercami Jenny Steiner i zgodziła się na sprzedaż obrazu. Sprzedaż była prywatna, za pośrednictwem Sotheby's, a nie na aukcji. W 2013 roku obraz trafił do rosyjskiego miliardera Dmitrija Rybołowlewa (według Wikipedii przez pośrednika Yves'a Bouviera). W 2015 roku Rybołowlew odsprzedał go, również prywatnie. Według AFP obecnym właścicielem jest kolekcja HomeArt założona w Hongkongu przez Rosaline Wong. Ceny podawane w źródłach różnią się, dlatego ich nie podajemy.
Gdzie można zobaczyć „Węże wodne II”?
Obraz należy do kolekcji prywatnej i nie ma stałego miejsca w muzeum. Od października 2022 do lutego 2023 roku pokazywano go w Van Gogh Museum w Amsterdamie na wystawie „Golden Boy Gustav Klimt”. Od 3 lutego do 29 maja 2023 roku był wystawiony w Belwederze w Wiedniu. Był to pierwszy publiczny pokaz obrazu w Austrii od 1964 roku.
Najczęstsze pytania
Gdzie jest oryginał „Węży wodnych II”?
Obraz należy do kolekcji prywatnej i nie jest stale wystawiany. Ostatnio pokazywano go w 2023 roku w Belwederze w Wiedniu.
Kiedy powstał obraz „Węże wodne II”?
Klimt malował go w latach 1904–1907. To druga wersja tematu, po „Wężach wodnych I” z 1904 roku.
Czy „Węże wodne II” sprzedano na aukcji?
Nie. W 2013 i 2015 roku obraz zmieniał właściciela w sprzedaży prywatnej, a nie na aukcji.
Produkty z obrazem „Węże wodne II”
Reprodukcję obrazu drukujemy na zamówienie w naszej firmie w Wołominie – większość produktów także szyjemy. Poniżej wybrane z nich.
