Jacek Malczewski – Wiosna

Mity antyczne w polskim pejzażu

Jednym z najbardziej fascynujących rysów geniuszu Jacka Malczewskiego było swobodne łączenie śródziemnomorskiej mitologii z rodzimym, słowiańskim krajobrazem. W jego wizjach greckie boginie nie stąpają po marmurach Aten, lecz przechadzają się po polskich łąkach i polnych drogach.

W „Wiośnie” postać rzymskiej Flory zyskała ciało dorodnej, zmysłowej dziewczyny z krwi i kości. Jej lekka, zwiewna suknia zsuwa się swobodnie z ramion, odsłaniając dekolt i ramiona muśnięte pierwszymi promieniami wiosennego słońca.

Dziewczyna niesie w dłoniach pierwsze zielone gałązki i polne kwiaty, a jej krok jest lekki i taneczny, jakby unosiła się nad młodą trawą.

Wierzby rosochate i wibracja koloru

Tło obrazu to kwintesencja polskiego pejzażu nizinnego. Malczewski z wielkim sentymentem namalował pasmo tradycyjnych wierzb rosochatych o grubych, pękatych pniach i świeżo wyrosłych, zielonkawych witkach.

Woda w rowach melioracyjnych i stawach lśni błękitem czystego nieba, a ziemia paruje wilgocią po stopniałych śniegach. Paleta barwna eksploduje świeżością: soczyste zielenie, szmaragdy, słoneczne żółcie i odcienie świeżej ziemi budują atmosferę radosnego odrodzenia.

Uśmiech bohaterki jest bezpośredni, psotny i uwodzicielski – Wiosna Malczewskiego to nie chłodna abstrakcja, lecz żywiołowa siła kobiecości i płodności.

Radosny hymn Galerii Rogalińskiej

„Wiosna” to jedno z najbardziej promiennych i afirmatywnych dzieł w całym dorobku Jacka Malczewskiego. Przypomina, że po każdej, nawet najdłuższej i najmroczniejszej zimie, zawsze nadchodzi czas odrodzenia, słońca i nadziei.

Obraz eksponowany w pałacu w Rogalinie (Muzeum Narodowe w Poznaniu) niezmiennie napełnia widzów optymizmem i radością życia. Stanowi wspaniały dowód malarskiego kunsztu, w którym miłość do kobiety połączyła się z zachwytem nad budzącą się naturą.